วันนี้ทำไมอากาศเย็นมากก็ไม่รู้ เกือบ 20 องศาเชียว...พออากาศเย็นๆทำให้นึกถึงใครบางคนขึ้นมา ทำไมรู้สึกคิดถึงเค้าได้มากมายขนาดนี้...ในวันที่อากาศดีๆเย็นๆแบบนี้ เราควรจะมีความสุขไม่ใช่หรือ แต่ทำไมความเย็นดันกลับเข้ามาจับที่ขั้วหัวใจได้เยือกเย็นขนาดนี้ หนาวกายไม่พอยังต้องหนาวใจอีกหรือ...ทำไม... อยากร้องไห้จัง ยิ่งฟังเพลง Moonlight sonata แล้วความรู้สึกเย็นยะเยือกก็แผ่เข้าเต็มทั้งหัวใจ เข้าไปยังก้นบึ้งของความรู้สึกที่เราพยายามกดทับมันไว้ ความเยือกเย็นของอากาศทำให้ความรู้สึกที่เคยถูกกดทับ กลับหลุดแผ่ซ่านออกมายังเส้นความรู้สึกแห่งการรับรู้ภายในร่างกาย ทำให้ทั้งร่างกายและจิตใจมันสั่นสะท้านไปด้วยความรู้สึกเดิมๆอีกแล้ว ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานเท่าใดก็ตาม เราจะไม่สามารถเอาชนะและกดทับความรู้สึกเจ็บปวดเช่นนั้นได้เลยหรือ แล้วเมื่อไหร่กันเล่า วันที่เราสามารถชนะใจตัวเอง ชนะความรู้สึกเจ็บปวดเดิมๆที่ปวดร้าวได้ การที่เรามีใจเดียวแล้วมอบให้เค้าไปหมดตั้งแต่วันแรกที่เรารู้สึกดีๆกับเค้ามันเป็นเรื่องโง่ ที่คนมีใจเดียวพึงจะทำใช่มั้ย...I miss you much as soon as I can't beat my gut feeling from bottom of my heart...miss you all..